در چند دههی گذشته، صدای مسلط روشنفکری، «ملیگرایی» و «وطندوستی» را برابر با «فاشیسم» میدانست و در برابرِ نگاهِ ملیگرایانه و وطندوستانه، سطرها و گفتههای فیلسوفان و نویسندگان غالباً چپ را به زبان میآورد؛ گفتههایی که بیشتر در چارچوبهایی چون جهانوطنی، ضدِ امپریالیسم و نفی امر ملی صورتبندی میشدند. گفتمان غالب در آن دوره بهگونهای بود

















