ما امروز به دنبال کسی هستیم که کلِ سرزمین ایران را به ما باز گرداند!؛ ف. م. سخن

صحبت در جایی که سه جزیره تحت سیطره ی بیگانگان است از این که این فتح، چه چیز برای کشورمان به ارمغان خواهد آورد نیست.

صحبت از زبان مادری و اتنیک و فشار بیشتر بر زنان نسبت به مردان نیست.

صحبت از باز پس گیری این جزایر است و راه این باز پس گیری. هر حرف دیگری در این لحظه باطل است و وقت تلف کردن و دل را به کلمات و جملات زیبا خوش کردن.

امروز، این سه جزیره ی ما نیست که بیگانگان آن را مال خود کرده اند. امروز این کل کشور ماست که از دست ما ایرانیان بیرون آورده شده و در حاکمیت مشتی آخوند بی وطن و ضد ایران است.

تمام تلاش ما امروز باید این باشد که در یک جنگ نا برابر -مردمی با دست خالی، و حکومتی بی رحم و تا بن دندان مجهز به انواع تسلیحات- ایران را از چنگال دشمن بیرون آوریم و آن را باز پس گیریم.

در اینجا، همه ی روش های میانه روانه و صلح طلبانه و مدارا جویانه به بن بست خورده است.

تنها راه، برای باز پس گیری ایران «توسل به زور» است. اِعمال این زور، حق مردم ایران است و هیچ کس در جهان، نمی تواند اِعمال زور اکثریت مردم بر حکومت غاصب را نا درست و «خشونت آمیز» بنامد.

در این لحظه، هر کس و هر گروه و تشکلی که به غیر از چگونگی این جنگ بپردازد، یا ابله است یا عامل مستقیم و غیر مستقیم آخوندهای حاکم.

هر تشکل ی هم که بعد از این به وجود بیاید، اگر برنامه ی «فعلی» اش غیر از پرداختن به این «جنگ» باشد، و بیش از «امروز» به «فردا» بپردازد، قطعا در جهت ماندگاری حکومت نکبت حرکت می کند و باید در مقابل آن با قدرت و قاطعیت ایستاد.