تکلیف شهروندان با مشارکت سیاسی در دموکراسیهای ریشهدار و استبدادهای سنتی تقریبا روشن است: در دستهی اول مُقدِّرات ملی عمدتا به وسیلهی نهادهای نمایندگی تعیین میشوند و در گروه دوم هیچ امکانی برای گردش قدرت از طریق خواست عمومی وجود ندارد. اما موضوع برای شهروندان نظامهای سیاسی ترکیبی، موسوم به نظامهای هیبریدی، پیچیدهتر است: نظامهایی اقتدارگرا که ظواهری از مردمسالاری را به نمایش میگذارند. مشارکت سیاسی در چنین ساختاری چه ویژگیهایی دارد؟ حاکمان اقتدارگرا با چه انگیزهای به نهادهای دموکراتیک مجال حضور میدهند؟ با چه محاسباتی حاضر به برگزاری انتخابات میشوند؟ چارهی نیروهای دموکراسیخواه در چنین نظامهایی چیست؟ آیا تعقیب سیاست بهبودخواهی حداقلی و گامبهگام در چارچوب انتخابات جواب میدهد؟ این مبحث به تجربههای جهانی و پژوهشهای مختلف دربارهی شیوههای سیاستورزی در نظامهای اقتدارگرای انتخاباتی میپردازد.
مجموعه مقالات این مبحث را در اینجا میتوانید دریافت کنید.