سمانه سوادی: نیروهای اپوزیسیون ایران باید از جنبش زنان درس بگیرند
سمانه سوادی_ نیروهای اپوزیسیون ایران باید از جنبش زنان درس بگیرند – چشم_انداز روز – ار.اف.ای – RFI 
نشست دو روزۀ «کنگرۀ آزادی ایران» به گفتۀ برگزارکنندگانش، بر کثرتگرایی و عاملیت شهروندان در گذار به آیندۀ ایران تکیه دارد. این نشست روز شنبه در لندن آغاز شد و روز یکشنبه در همین شهر به پایان رسید. سمانه سوادی، حقوقدان و کنشگر برابری جنسیتی و از سخنرانان این کنگره، در گفتوگو با بخش فارسی رادیو بینالمللی فرانسه میگوید: «جنبش زنان یکی از موفقترین جنبشهای تاریخ معاصر ماست و اپوزیسیون باید از آن درس بگیرد».
سمانه سوادی، جمع کنشگران حاضر در کنگره را یکی از رنگارنگترین جمعهای سیاسی توصیف میکند که در طی یک دهه فعالیت، شاهدش بوده؛ جمعی که به گفتۀ او بسیار همدل و دغدغهمند به نظر میرسد.
این کنشگر برابری جنسیتی دربارۀ ضرورت برگزاری چنین کنگرهای در وضعیت بحرانی ناشی از حملات ایالات متحدۀ آمریکا و اسرائیل به ایران، تأکید میکند که حتی «همین حالا هم دیرهنگام است». به گفتۀ او، شروع چنین ابتکاری یک پیام مشخص دارد: «ما هنوز هستیم، هنوز امیدواریم، ضرورت کنار هم ایستادن و با وجود تکثر، کنار هم قدم برداشتن را فهمیدهایم، و ناچاریم چنین گامی برداریم».
سمانه سوادی در پنل «جنسیت و دموکراسی»، به انتقاد از مردسالاری و پدرسالاری در میان نیروهای مخالف سیاسی (اپوزیسیون) و حتی خود کنگره پرداخته است. او با انتقاد از کنگره، میگوید که حضور زنان در پنلها و در جایگاه سخنران کمرنگ بوده و همچنین، جای زنان ترنس، افراد کوییر، افراد دارای معلولیت و همچنین فعالان محیط زیست، خالی بوده است.
او میافزاید: «جنبش زنان یکی از موفقترین جنبشهای تاریخ معاصر ماست و اپوزیسیون باید از آن درس بگیرد». بنا بر توصیفات او، پنل جنسیت و دموکراسی از جمله پنلهای موفق در این کنگره بوده و محل ارجاع بسیاری از سخنرانان قرار گرفته است.
این حقوقدان همچنین از سویۀ مثبتی در برگزاری کنگره یاد میکند و میگوید که نسبت به انتقادات، گشودگی وجود داشته است. از جمله اینکه انتقادات از جای خالی پنلی دربارۀ جنگ، باعث شده است که بخشی از پنل عاملیت شهروندان، به فضایی برای گفتوگو میان مخالفان و موافقان جنگ تبدیل شود. همچنین، او گفت که انتقادها از حذف نام اعضای حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)، باعث شده است که دعوت دوبارهای از اعضای این حزب صورت گیرد و آنان در سخنرانیها حضور پیدا کنند.
سمانه سوادی در پایان میگوید: «امیدوارم روزی، جوانترهایی که تاریخ را مرور میکنند با دیدن این کنگره، به این نتیجه برسند که این دست تشکلها و تجمعها و گردهمآمدنها میتواند به جای اینکه فضایی برای مجیزگویی و سرسپردگی باشد، جایی باشد برای اینکه افراد نقد بشوند، شنیده بشوند، حرفهای مخالف یکدیگر را بشنوند، با هم گفتوگو کنند، خودانتقادی کنند، و راهی پیدا کنند برای اینکه راهحلهای مشترکی برای رنجهای مشترکشان پیدا کنند.»