در ادامه‌ی چالش‌ها در خصوص تضعیف نقش وزارت امور خارجه در مراودات بین‌المللی کمال خرازی رئیس شورای راهبردی روابط خارجی با اشاره به اینکه در پیشبرد روابط خارجی کشور در حوزه‌های امنیتی، راهبردی و اجرایی، در داخل کشور هماهنگی کامل وجود دارد، شرایط حاکم بر منطقه را نشان‌دهنده‌ی موفقیت سیاست خارجی ایران دانست.
وی که در هفته‌های اخیر به همراه عراقچی و شمخانی در بسیاری از جلسات و نشست‌های برون‌مرزی حضور داشته است و نشست‌ها و مذاکرات هفته‌های اخیر حوزه‌ی سیاست خارجی توسط وی و شمخانی و عراقچی صورت گرفته است، پس از بازگشت از سفر به دمشق و لبنان در گفتگویی تصریح کرد که این سفر با هماهنگی وزارت امور خارجه به منظور برداشت‌های راهبردی از وضعیت این دو کشور انجام گرفته است.
وی افزود این سفر میزان تأثیرگذاری سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را بر منطقه نشان می‌دهد.
خرازی همچنین حضور مجدد سفرای کشورهای عربی در دمشق را نشان‌دهنده بازگشت ثبات به سوریه پس از جنگ ویرانگری دانست.
خرازی با انتقاد از کسانی که این سفرها را نشان‌‌دهنده‌ی انشقاق در داخل وزارت خارجه می‌دانند گفت برخی افراد از اخبار این سفر سوءاستفاده کرده‌اند و این سفر و سفرهای شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی را ناهماهنگ با وزارت خارجه تلقی کرده‌اند. وی افزود این اظهارات نشان می‌دهد این افراد از برنامه‌های هماهنگ کشور در زمینه روابط خارجی ناآگاه هستند.
رئیس شورای راهبردی روابط خارجی تاکید کرد طبیعی است که حل مسائل عالی امنیتی با شورای عالی امنیت ملی و پیشنهاد راهبرد با شورای راهبردی و اجرای سیاست خارجی با وزارت خارجه است. وی تصریح کرد تمامی این اقدامات در هماهنگی کامل انجام می‌شود.
چندگانه بودن مراجع تصمیم گیری و اجرا در وزارت امور خارجه همواره مورد انتقاد بوده است. پیش از این خامنه‌ای هم به صراحت گفته بود که تصمیمات در وزارت امور خارجه گرفته نمی‌شود. این اولین بار نیست که اقدامات اجرایی و راهبردی در خارج از وزارت امور خارجه انجام می‌شود.
استعفای محمدجواد ظریف در واکنش به دیدار بشار اسد با روحانی و علی خامنه‌ای بدون حضور وی یکی از واکنش‌ها به این رویکرد جمهوری اسلامی بود. وی تصریح کرده بود که وقتی وزیر امور خارجه در نشست‌های راهبردی حضور ندارد در سطح بین‌الملی دیگر کسی وزیر امور خارجه این کشور را جدی نمی گیرد.
اما در نهایت انتقادات و استعفای ظریف به تغییری در راهبرد علی خامنه‌ای در سیاست خارجی منجر نشد و تنها سبب شد که وی علنی‌تر اقدامات موازی در حوزه‌ی سیاست خارجی را اجرایی و عملیاتی کند.

print